Kategori: Kritikë Letrare

Kush ta fali bukurinë Që t’ë më trerosh të zinë! Kur të pashë për të vluar, Pëllumbeshë pendë-shkruar, Bubu! plumb në kraharuar, Plumb që vret dyke gjëmuar! Mbledhur shoqet me një qoshe, Diç, m’ju flisje,diç m’ju thoshe, Gushe-e-llëre-e-gji-bardhoshe. Pa me syçkëzat e tua, Sy-larme! ç’më fole mua. Leshrave t’ju binte hija, Yll i ndezur me […]

“Njeriu më shumë nga të gjitha s’duron dot kur e mëshirojnë, sidomos kur e ka hak me të vërtetë. Urrejtja është një bar për fuqi, të bën të rrosh, të ngjall ndjenjën e hakmarrjes kurse mëshira ta shton dobësinë. Kjo është një e keqe hipokrite, është përbuzja në maskën e dhembshurisë ose nje dhembshuri fyese”. “Zotëri, […]

  Mban mend? Kësaj rruge dolëm Natën e lamtumirës. Fjalët qe nuk i folëm Shiu ja tha errësirës. S’di sonte këndej kalova Kohët si lashë mënjanë, Befas m’u duk se dëgjova Dy zëra,si zërat tanë.. Njëri diç foli për mallin, Tjetri sikur psherëtiu… E dashur, ne ishim vallë Apo errësira dhe shiu?

“Në rrethana normale, emrin që mban një njeri s’është asgjë më shumë nga ç’është unaza e letrës për një puro: një shenjë dalluese, një send i jashtëm gati rëndomtë, që ka vetëm një lidhje fare të flashkët me subjektin e vërtetë, me unin e mirëfilltë. Por, në rast suksesi, ky emër fryhet jashtë mase. Ai […]

Ka njëzet vjet që ti mungon Zbrazëtirën asgjë s’e mbush Në tryezën e gëzimit a të brengës sonë Ka një vend ku nuk ulet askush   Në aeroport të Rinasit nga ike Pistat janë të shtruara gjithnjë Të gjithë avionët ty të marrin Por pas s’të kthen asnjë.   Veç mes gjëmimit të motorëve Duralumini […]

Ne zemren time kam diçka te fshehte, Ate ne bote nuk ma di njeri. Kur jemi tok lulezon si lulja vete, Por hesht serish ne terr, kur iken ti. Nje fill i arte i shpirtit m’i jep drite, Po rrezet nuk i shihen dot me sy. Ate mbi dhe s’ka force ta venite, Se erresira […]

“Nuk besoj se do të të dashuroja kaq shumë nëse nuk do të kishe diçka për të cilën ankohesh ose pendohesh. Nuk më pëlqejnë njerëzit të cilët kurrë s’kanë rënë ose s’kanë ngecur. Virtyti i tyre është i pajetë dhe me pak vlerë. Ndaj tyre, jeta nuk e ka zbuluar bukurinë e vetë.” “Për ëndërrat. […]

Në fshatin tim prej vitesh s’kisha qenë Dhe malli më kish djegur e zhuritur, Atje më dukej hëna tjetër hënë Siç thosh dikur Naimi mendjendritur. Në çezmë ndala t’ia dëgjoja fjalët, Që vetëm unë i merrja vesh aq mirë; Por shkela në një gur të rrumbullakët Dhe gjurin e dërmova në errësirë. E mora gurin […]

Pa dëgjo fyellin ç’thotë Tregon mërgimet e shkreta, Qahet nga e zeza botë Me fjalë të vërteta. Që kur se më kanë ndarë Nga shok’ e nga miqësija, Gra e burra kanë qarë Nga ngashërimet e mija! Krahërore e kam çpuar E kam bëre vrima vrima, Dhe kam qar’ e kam rënkuar Me mijëra psherëtima! […]